vanop hollywood boulevard neem ik, samen met deze knappe blonde, stilaan afscheid van de verenigde staten en daarmee ook van deze blog en zijn lezers. hopelijk hebben jullie van het lezen ervan evenveel genoten als ik van het schrijven. tot binnenkort, ergens in belgië …

walpi dateert uit het begin van de tiende eeuw en bestond dus reeds een goeie zeshonderd jaar toen de spaanse verovervaar pedro de tovar, op zoek naar de legendarische zeven steden van goud, voor het eerst in contact kwam met de hopi. in die tijd woonden er ongeveer tweeduizend mensen in walpi. in de daaropvolgende jaren richtten de spanjaarden in de hopi-dorpen een aantal missieposten op en begonnen met de bekering van de plaatselijke bevolking tot het christendom. in 1680 kwamen de pueblo-volkeren uit deze regio echter in opstand en werden de missionarissen verdreven om er een aantal eeuwen lang niet meer terug te keren.

vandaag de dag worden de hopi nog steeds op de voor hun traditionele manier bestuurd. elk dorp is volledig onafhankelijk en aan het hoofd ervan staat de ‘kikmongwi’. hij wordt bijgestaan door de leiders van de verschillende religieuze gemeenschappen en ook de clan-hoofden kunnen om hun mening worden gevraagd bij het nemen van beslissingen.

de hopi-samenleving is matriarchaal.en bestaat uit verschillende clans. dit betekent dat als een man trouwt, de kinderen die uit dat huwelijk voort komen automatisch tot de clan van de moeder behoren. het lidmaatschap van een clan bepaalt de status en de verantwoordelijkheid van het individu, wiens relatie met de andere leden van zijn of haar clan zelfs belangrijker zijn dan bloedverwantschap.

de hopi zijn altijd een vreedzaam volk geweest en tellen op dit moment zo’n 10.000 zielen. deze leven verspreid over 12 dorpen, waarvan naast de taal ook de gebruiken en de tradities gelijkaardig zijn. traditioneel zijn ze zeer bedreven in een soort overlevingseconomie gebaseerd op de teelt van maïs, maar ondertussen zijn velen onder hen gewoon loonslaven geworden of proberen ze hun artistieke producten waaronder kachina-poppen (afbeeldingen van een soort engelen die voor hen bij de goden moeten bemiddelen), aardewerk of juwelen aan de toeristen te slijten.

de hopi beoefenen nog steeds een jaarlijkse cyclus van religieuze ceremonies. deze vinden plaats op basis van de maankalender en worden in alle hopi-dorpen gehouden. ondanks het feit dat ook de hopi ondertussen door het christendom werden beïnvloed behouden zij, veel meer dan andere indiaanse volkeren, nog grotendeels hun traditionele geloof. de meeste van deze ceremonies zijn weliswaar toegankelijk voor het publiek maar fotografie is er, net als in het hele reservaat, ten strengste verboden. vandaar dat jullie het hier, voor wat de hopi betreft, zonder foto’s zullen moeten stellen.

ook in canyon de chelly bevinden zich een aantal rotswoningen van de voorouderlijke pueblo-volkeren. voor meer uitleg over deze vorm van bewoning verwijs ik jullie graag door naar mijn artikel over Mesa Verde.

tot voor kort werden deze mensen door archeologen ‘anasazi’ genoemd, een navajo-woord dat zoiets betekent als ‘oude vreemdelingen’ of ‘oude vijanden’ en dus geen al te positieve connotatie had. vandaag de dag worden ze dan ook de ‘voorouderlijke pueblo-volkeren’ genoemd hetgeen beter hun relatie weergeeft met hun hedendaagse afstammelingen.

sinds een plaatselijke rancher in 1888 de rotswoningen van dit volk ontdekte zijn archeologen in de weer geweest om de levenswijze van deze mensen te achterhalen, maar ondanks enkele decennia van studie blijft onze kennis van de pueblo-volkeren oppervlakkig. omdat ze geen enkele geschreven bronnen hebben achter gelaten en veel van wat voor hen belangrijk was verloren is gegaan zullen we nooit hun hele verhaal kennen, maar toch kunnen we, uit de bouwwerken en een aantal andere vondsten die in de omgeving werden gedaan, het één en ander reconstrueren.

de voorouderlijke pueblo-volkeren bouwden hun verblijfplaats onder overhangende rotsen. het voornaamste bouwmateriaal dat ze daarbij gebruikten was de in Mesa Verde in overvloed aanwezige zandsteen die ze in rechthoekige blokken kapten. als mortel gebruikten ze een mengeling van modder en water. een typische woonkamer mat zo’n 2,5 meter op 2 en bood ruimte aan een drietal mensen. afgezonderde ruimtes achteraan en op de hogere verdiepingen werden gebruikt voor de opslag van de oogst. het dagelijkse leven vond plaats op pleinen voor de woningen.

het merendeel van hun tijd gebruikten de voorouderlijke pueblo-volkeren voor de zoektocht naar voedsel. hun belangrijkste bezigheid was landbouw waarbij ze voornamelijk bonen, maïs en pompoenen kweekten. dit dieet vulden ze aan door het verzamelen van wilde planten en de jacht op herten, konijnen, eekhoorns en ander wild. de enige dieren die ze in gevangenschap hielden waren honden en kalkoenen.

gelukkig voor ons gooiden de pueblo-volkeren hun afval, voedselresten, gebroken aardewerk, werktuigen en alles wat ze niet langer nodig hadden, gewoon langs de helling voor hun woningen naar beneden. veel van wat we tegenwoordig over hun dagelijks leven weten komt uit het onderzoek van hun afvalhopen.

gunfight at the OK corral

de stad kreeg nationale en later ook wereldwijde beruchtheid op 26 oktober 1881 toen doc holliday, samen met wyatt earp en diens twee broers, virgil en morgan de confrontatie aangingen met een bende vermeende veedieven in het legendarische vuurgevecht bij de ‘OK corral’. binnen een tijdspanne van nauwelijks enkele minuten waren drie van de verdachten dood. de gebroeders earp werden naderhand, en misschien niet geheel ten onrechte, beschuldigd van moord maar werden uiteindelijk vrijgesproken. tot op de dag van vandaag is het nog steeds niet helemaal duidelijk wat er op die 26e oktober precies gebeurde en daar zullen we wel nooit meer achter komen.

birdcage theater
de birdcage theater opende op 25 december van het jaar 1881 tijdens de hoogdagen van de zilverkoorts in tombstone. het bestond uit een theater, een saloon, een gokpaleis en een bordeel. tot in 1889, het jaar waarin tombstone zo goed als volledig verlaten werd, was het 24 uur per dag en zeven dagen op zeven geopend en het verwierf een reputatie als zijnde één van de meest bandeloze plaatsen in tombstone en bij uitbreiding daarvan in het hele wilde westen. de talrijke kogelgaten in het gebouw verlenen alleszins geloofwaardigheid aan deze bewering.

na de sluiting in 1889 bleef het gebouw volledig onaangeroerd tot in 1934 en zoals je al kan denken is het sindsdien één van de meest toeristische attracties van heel tombstone geworden.